Mir wënschen eis eng Welt, an där all Mënsch iwwerall Zougank huet – net nëmme physesch, mee och den Zougank zu den Informatiounen. Wärend der Coronapandemie huet d’Regierung hiert Méiglechst gemaach, fir jidderengem all Informatiounen ze ginn: Esou sinn d’Deplianten an e puer Sproochen iwwersat ginn an d’Pressekonferenze konnten a Gebäerdesprooch suivéiert ginn.
D’DP wëll eng Welt ouni Barrièren. Mir wëllen e Land, an deem d’Inclusioun gelieft gëtt, an an deem d’Leit sech fräi beweege kënnen. Well och zu Lëtzebuerg gëtt et ëmmer nach ongewollten Diskriminatioun vu Leit mat Behënnerungen, vun eelere Persounen, déi neméi gutt zu Fouss sinn, oder vun Eltere mat Kannerkutschen, fir nëmmen déi Beispiller ze nennen. Vill Gebaier a Stroosse sinn net d’nämmlecht accessibel fir jiddereen. D’Sich no enger Wunneng fir Leit mat spezifesche Besoinen z.B. ka ganz schwéier sinn.
Fir dass all Bierger vun der Barrièrefräiheet profitéiere kann, huet d’Familljeministesch Corinne Cahen d‘Gesetz iwwert d’Accessibilitéit ausgeschafft an deposéiert. An Zukunft sollen all ëffentlech Gebaier, d’Voirie an och Residenzen nom Prinzip vum Design for All gebaut oder renovéiert ginn. An Zukunft muss jidder Mënsch seng Liewensrealitéit consideréiert ginn. Praktesch bedeit dat, dass d’Parties communes an den Appartementshaiser mussen accessibel sinn, dass Wunnengen esou gebaut ginn, dass een ënnert anerem kann d’Schell esou upassen, datt eng Luucht an der Wunneng ugeet, wann ee schellt (z.B. fir eng gehörlos Persoun). Weider solle méi breet Diere Standard am Bau ginn, grad ewéi Pentë fir Leit am Rollstull, oder e Minimum u Vestiairen an Hotelszëmmeren, dee muss fir all Mënsch garantéiert ginn.
Eng besser Accessibilitéit ass e wichtegen an zentralen Aspekt vun der Inclusiounspolitik vun der Regierung. Well all Mënsch huet e fundamentaalt Recht op Beweegungs- an Informatiounsfräiheet.
